گزل: غزل

پُلا  بـِچا چوش بـڃ  بَرا  کـﭹـنی کـُـتـَگ

تُسْتَگ دلی! راهَـئ سَرا  کـﭹـنی کـُـتـَگ

دل ؛ بَزَّگـﭹـن وَش  نالـَگِن  مَرچی  ادا

بارﭹـن چیا چوش یَـبَّـرا کـﭹـنی کـُـتـَگ

دل؛ بَزّگـﭹـن کـَشّی تهی ظلمان  پَه  سَر

زانـُن پَدا چوش پـﭹـسَرا کـﭹـنی کـُـتـَگ

گـُل بَزّگـﭹـن وَش نالـَگِن پَر هانـُلا

زانـُن پَدا چا  اِشکرا کـﭹـنی کـُـتـَگ

گوْن صد هنر یَهتَگ پَدا مَـئ چارَگا

زانون چیا چوش مَـئ گــُـوَرا کـﭹـنی کـُـتـَگ

هانل  بیا مَرچی غمان  آســــان بِکــِن

یَهْتـَگ بله لوْگــَـئ دَرا  کـﭹـنی کـُـتـَگ

اَرسی شـَـلـَنْت یـڃ مَـئ دلـَـئ چا  تی غمان

ترَمپان  دلـَـئ  چـُش جَمبرا  کـﭹـنی کـُـتـَگ

مَرْچی ایوبی وَش گـُشی تی کِسَّهان

شـَیْرا  بـِچا  چوش مَـئ وَرا کـﭹـنی کـُـتـَگ